Zo Peter, nu ben jij aan de beurt, ik heb al een brief naar je ouders “geschreven” nu “schrijf” ik er ééntje naar jou.

Al in onze verkeringstijd, waren er geregeld problemen, in die zin, jou ouders zaten overal tussen, we moesten overal uitleg over geven……………dit vond ik niet prettig maar goed het was zo. Ik paste me aan. Jij dacht alleen maar, zij helpen mij financieel met de zaak, ze hebben er ook geld ingestoken en ze hebben je geholpen met het opstarten van de zaak, daar is op zich niets mis mee. Maar op het moment dat je mij als vriendin kreeg, had je dit niet meer zo moeten toelaten, dit heb ik vaker aangegeven, maar jij vond dat het zo moest………… zonder jou mammie en pappie kreeg je niets voor elkaar. Je moest overal hun goedkeuring voor hebben. Dit is gewoon triest, een vent van die leeftijd die niets zelf kan of durft te beslissen. Over dat punt hadden we vaak ruzie, ik probeerde je dit duidelijk te maken, maar jij koos toch voor je ouders.

Ik heb dit allemaal geaccepteerd, we waren verliefd en dan zijn die dingen, dacht ik, bijzaak. Maar het bleef ons leven beheersen. Ik heb heel vaak gezegd, je kunt beter met je mammie gaan trouwen.

Ik hielp in jou zaak mee, dat beviel me goed, maar je ouders waren de baas. Als de dagopbrengst geteld werd, ging dat altijd zo geheimzinnig, terwijl ik toch heel wat uren meewerkte als ik een paar uurtjes vrij had, daarna kleedde ik me om en ging weer naar het hotel, waar het vaak tot 23.00 uur ‘s avonds werd. Maar je moeder bleef overheersen. Zij moesten van alles op de hoogte blijven, je vader wist precies wat er financieel was, moest alle papieren controleren en noem maar op….. Toen we trouwden, voelde ik me op onze huwelijksdag niet echt helemaal happy, de hele dag ging als een waas voorbij en er waren heel wat storende dingen, jou moeder zat overal met haar snavel tussen, mijn moeder voelde zich ook al niet op haar gemak. Jou zus gaf overal commentaar op. Mijn zusjes hadden een stukje opgedragen, dit was in verkeerde aarde gevallen bij jou ouders en zusje, jij vond het op dat moment leuk, maar je moeder had je al gauw om gepraat en zo had jij een hekel aan mijn ouders en zusjes, de dag na onze bruiloft hadden we nog genoeg eten over van het feest, dus we kwamen bij jou ouders thuis bij elkaar, jou moeder had dit zo geregeld, zij was de baas, dus zo gezegd zo gedaan, mijn ouders en zusjes waren ook gekomen. Van te voren werd ik aangevallen over dat stukje wat er opgedragen was, dus dat voelde al in een hoek geduwd. Mijn moeder had het liefst rechtsomkeer gedaan, ik heb haar gelukkig kunnen overhalen. Waarom, omdat ik me schaamde, wou me steeds weer aan jullie aanpassen. Er heerste een gespannen sfeer, duidelijk voelbaar, jou moeder wou graag weten wat iedereen gegeven had op onze bruiloft, dat hadden we die nacht opgeschreven, op advies van je moeder. Dus dat ging de ronde, ik vond dit niet prettig.

‘s Avonds toen mijn ouders en zusjes naar huis gingen, heb ik hun verteld, dat jullie het stukje niet leuk vonden, dus mijn zusjes huilen in de auto, op dat zelfde moment stond je vader buiten te luisteren. Hij moest toch weten wat ik mijn familie ging zeggen, dus ik voelde me vreselijk en dan was ik pas één dag getrouwd. Mijn zusjes zeiden ook, het was niet verkeerd bedoeld, maar goed…

Jij hield met je ouders en zusje, ik was met jou getrouwd……dus er bleef niet veel over. Ik had met mijn zusjes na paar dagen er nog eens over gepraat en gevraagd of zij hun excuses wilden aanbieden, ze zouden het doen. Een van mijn zusjes had jou moeder toen opgebeld ze had haar voor rot gescholden, ze had er alles uitgekotst wat haar dwars zat, wat jou ouders betrof, je zus en jou zelf en dan nog de pastoor waar jou moeder die tijd poetste in huis..Deze man was toch een persoon die meende invloed te hebben. Dit was haar zeker in het verkeerd keelgat geschoten, dus die zelfde dag stond ze weer bij ons op de stoep met het hele verhaal, dus ik schrok .Mijn zusjes konden jou ook niet uitstaan, maar je deed altijd gemeen, hun kleineren en noem maar op, maar mijn zusjes waren hier harder in dan ik, ik heb al die tijd daar veel verdriet van gehad.

Na een tijdje begon dat weer iets te slijten, maar de verjaardagen liepen stroef, jij ging heel vaak niet mee naar mijn ouders. Alle vreselijke dingen moesten bij ons altijd slijten, waarom verdomme…. erover praten is toch veel beter en gezonder voor een relatie. Iets wat ik heel graag wou, praten je proberen te begrijpen en jij mij, maar jij begrijp alleen jezelf en wat jij zei was wet, zo kom je toch niet ver in de wereld, het is geven en nemen. Wat deed ik … ik gaf alleen maar en jij pakte maar….

We hadden in ons huis nog heel wat te klussen, dus je moest je te vriend houden met mijn vader, dat werd ook door jou ouders gezegd. Je kon goed slijmen, dus dat lukte wel. Maar als ik nu eraan terug denk, was het gewoon toneelspel. Mijn vader durfde vaak niets terug te zeggen tegen jou als jij hem aan het commanderen was. Hij was net een hondje die naar je luisterde, terwijl hij heel vaak tegen mij zei dat hij het niet leuk vond. Dus ik probeerde weer voorzichtig met jou te praten, maar meestal moest er van mijn kant weer iets tegenover staan………naar bed met jou gaan. Waarom was je toch zo gemeen en gevoelloos, smeerlap. Je belde iedere avond met je ouders, dagverslag uitbrengen, als we ‘s zondags bij je ouders op visite gingen, hadden we het alleen maar over de zaak, vreselijk gewoon. In het begin van ons huwelijk gingen we geregeld zaterdagsavonds uit met vrienden. Ook zijn we met hun op vakantie geweest, maar jij begon dwars te liggen, maakte steeds ruzie. Die vriendschap heeft ook niet meer lang stand gehouden. Na die 2 weken, was ik doodziek, had hoge koorts en stapte zo ook het vliegtuig in. ‘s Maandags moesten we weer beginnen met werken, ik was ziek maar ik moest mee van jou. Zonder pardon, jij had hulp nodig en je moeder had nog zoveel te doen. Ik had me schrap gezet en ging mee, met bijna 40° koorts. Dit heb ik toen tot de middag uitgehouden, ik ging met mijn hoofd op de toonbank liggen, omdat het niet meer ging, op het moment dat er een klant binnen kwam gaf je me een duw en zei tegen mij, “wat moet die mevrouw wel niet denken”, maar die mevrouw had het door en zei meteen, “kind toch, je moet naar bed, je bent doodziek”.

Dus jij kon niet anders dan je moeder bellen, die is me komen aflossen en je vader bracht me naar huis, tegen de avond is je zus met me naar de dokter geweest, ik had een behoorlijke griep, waar ik 2 weken zoet mee was,….. dit vond jij niet leuk. Je hield geen rekening met me, alleen die volgende dagen toen de klanten naar mij vroegen, deed je of je er alle begrip voor had……. maar innerlijk dacht je anders.Waarom moest je steeds ten opzichte van de buitenwereld zo doen, alsof je zo geweldig was, waarom steeds dat toneelspel. Ik kon er niet tegen, het benauwde me. Ook al zei ik dit, dan verklaarde je me als gek……….. ik moest me niet zo aanstellen. Zelfs als we uit eten gingen , begon je weer een verhaal te vertellen, dan keek je om je heen of er niemand mee luisterde naar je spannend verhaal. Dan zwaaide ik vaak met mijn hand voor je neus en zei, hallo hier zit ik. Je gaat toch niet een spannend verhaal vertellen om aandacht te trekken………… gek. Zo ging het ook altijd als we op vakantie gingen, er was wel altijd iets voor jou te vinden, waardoor je dwars ging liggen.

Zo ging ons saai leventje verder, venten met de zuivelhandel, iedere vrije minuut kwamen er klanten aan de orde, dat was ook steeds jou gespreksstof…………………. en er draaide alles om geld, geld en nog eens geld. En jij wou geweldig zijn voor je klanten, je was altijd heel overdreven vriendelijk, je had een lach op je gezicht, die er compleet zat in gebrand, je kwaakte op straat, je klanten zeiden dan vaak als je hem niet ziet, dan hoor je hem wel. Je had heel duidelijk klanten erbij die je niet kon uitstaan, hier moest ik dan gaan, ik had er geen moeite mee. Ik kon met de meeste mensen goed opschieten. Mensen die jij niet kon uitstaan, dat waren vooral mensen die niet zoveel aan boodschappen nodig hadden, of die vaak naar de supermarkt gingen, maar ik vond dat je klanten daarin vrij moet laten. Jij vond steeds, dat ze alles bij jou moesten kopen, wij waren duurder dan de supermarkt, maar daar stond tegenover, dat wij de mensen de boodschappen aan huis brachten en desnoods in de kelder neerzetten als ze erom vroegen. Maar er waren ook mensen die maar een klein budget hadden te besteden, maar daar had jij en je ouders niet altijd begrip voor.

Dus ons hele huwelijk bestond uit klanten, geld, werken, melk , kaas een eieren. In je vrije tijd sliep je veel, ja je had genoeg rust nodig, we gingen bijna nooit ergens naar toe. Was er een feestje aan jullie kant van de familie, dan moest ik steeds nieuwe kleren kopen, ik moest er op en top uitzien, dat voelde niet echt lekker, dus als ik thuis was, trok ik ook meteen de kleren weer uit en trok wat makkelijks aan. Was er aan mijn kant van de familie iets te doen, dan had je al een scheef gezicht, dus ik ging vaak al met een eng gevoel erheen. Je kon mijn zusjes niet uitstaan, dus vaak hoopte je dat ze er ook niet waren, ik zei meestal niets, maar als ze er dan toch waren dan begon je op mij te schelden dat ik van alles op de hoogte was, terwijl ik dit meestal nooit wist wie er daar waren en trouwens mijn zusjes woonden nog thuis. Je begon dan op me te schreeuwen als we naar huis reden. Dit is een keer zo erg geweest, dat ik de deur van de auto tijdens het rijden had geopend en het liefst eruit had willen springen, maar jij reageerde niet, dus als ik was gesprongen, was je misschien nog blij geweest. Dus ik had mijn gezond verstand gebruikt en had de deur maar dicht gedaan. Als dan zoiets gebeurde, deed je net of er niets gebeurd was, ik hoopte altijd, dat je erover zou praten, maar het kon je geen moer schelen. Soms vraag ik me af of ik alleen maar goed was om in de zaak mee te helpen en je speelgoed in bed te zijn……………… tenminste zo voelde ik dat altijd en het werd steeds erger.

Na 2 jaar zijn we met een supermarkt gestart, hier was het weer zo, dat jou mammie en pappie er weer bij moesten zijn. Samen hadden we afgesproken, dat we je ouders er niet bij wilde hebben, dus ik begon alleen, dit hield je ook een tijdje vol, maar dat was niet voor lang en ze kwamen als een mierenplaag weer in de winkel terecht en hebben daar heel veel stuk gemaakt. Na een tijdje kregen we een nieuwe formule, dus er kwam een opening, ik was toen pas zwanger. Jij was helemaal niet blij, dit heeft me veel verdriet en pijn gedaan, ik vraag me nu nog steeds af waarom, jij had besloten dat ik met de pil moest stoppen, ik was meteen zwanger, op het moment dat ik jou vertelde dat ik zwanger was, kreeg ik een slappe hand van je met de woorden”proficiat”, ik voelde me de grond in zakken. Maar goed ik was ondanks heel blij, IK was zwanger. Jij vroeg ook nooit hoe ik me voelde,of als ik op controle was geweest bij de vroedvrouw, werd er ook nooit gevraagd hoeveel ik was bijgekomen of alles goed met het kindje was, ik voelde me net zo’n broedmachine…………. Dit was gewoon een vreselijk gevoel, mijn ouders waren heel erg blij en dat maakte veel weer goed. Toen ik de eerste keer naar de vroedvrouw moest, kon jij zogenaamd niet mee, dus mijn vader ging mee, ik vond dit niet leuk, maar jij had zoiets van, dat je vader maar mee gaat, jij moest in de winkel goederen in ruimen, want het was op een avond dat ik voor de eerste keer ging. Toen mijn vader en ik daar zaten, keken die andere vrouwen eens raar, die dachten ook, wat heeft die vrouw een oude vent. We hebben er naderhand om moeten lachen, maar mijn vader deed dit niets. De tweede keer toen ik voor controle moest, kon je weer zogenaamd niet, dus een zusje van mij ging mee.

Je had ieder keer weer een excuus. Na een tijdje toen we de supermarkt gekocht hadden, kon ik in Simpelveld naar de verloskundige gaan, lekker kort bij, ook hier ging je bijna nooit mee, alleen de laatste keer volgens mij. Dus toen die vroedvrouw zei, dat ik moest stoppen met werken, toen werd je pissig, je dacht alleen aan de zaak, dat was belangrijk…….. dit was erg. Je was gewoon een klootzak. Als ik dan andere vrouwen vaak zag, hoe zij en hun partner dingen oploste, dan was ik soms wel een jaloers in die zin, ik wou dat het bij mij ook zo kon, maar dat was een droom die met jou nooit kon uitkomen .Je was koud als steen, wat liefde is weet je volgens mij niet. Begrip en respect zegt je nog minder…………… dat er überhaupt zulke mannen op de wereld rond lopen.

Die nacht dat de weeën begonnen, sliep je gewoon door, ik had hele nacht pijn en ik wist niet meer hoe ik moest gaan liggen. IK had je wakker gemaakt, maar je zei, Oooo, je hebt te veel kaas gegeten, maak je maar een warme kruik en ga maar weer slapen. En jij sliep gewoon weer verder. Als ik daar nu over nadenk, dan denk ik, wat was je toch een lompe boer…………… een gemene gevoelsloze klootzak. ‘s Morgens had ik toch erop aangedrongen dat jij de vroedvrouw moest bellen, zei kwam ook gelijk en ik had al 8 centimeter ontsluiting. Dat vond jij niet helemaal leuk, dus vlug wat personeel opgetrommeld, je mammie en pappie gebeld, want anders kon het niet doorgaan. Daarna zijn we meteen naar het ziekenhuis gegaan, jij zat daar een beetje met een afwachtende houding van, het duurt toch niet zo lang, want ik moet in de zaak zijn. Kevin werd om 12.50 geboren, de bevalling was heftig en ze hebben me flink moeten inknippen. Nadat ik gewassen was en op een kamertje alleen lag kregen we beschuit met muisjes, jij had die tijd even benut om iedereen even te bellen en weg was je, daar lag ik dan alleen, met Kevin. Ik had veel pijn, want ik had een trombose been. Op de gang liep er een meisje langs die de dag van te voren was bevallen, ze keek op dat ze me zag en hielp me met de boterhammen smeren.

‘s Avonds kwamen mijn ouders, mijn zusjes jij kwam met je moeder, dus het bed stond vol met bezoek en wat ging jij doen, je zusje bellen, dus ik moest haar weer het hele verhaal vertellen, terwijl IK bezoek had, ik baalde. Het was net of ik niet met hun mocht praten. Toen het bezoek weg was, ging jij nog enkele vrienden bellen, dit had je ook ‘s avonds kunnen doen als je thuis was, het was net of je niet wist wat we moesten zeggen tegen elkaar. Dit zijn toch de mooiste momenten van je leven. Samen een kind hebben, heerlijk………………… maar niet met jou, ik had het me anders voorgesteld, maar ik moest het ermee doen.

De dag erna mocht ik naar huis…….. gelukkig. Dus toen jij me kwam halen ging dat op een manier van, even opschieten, want ik heb niet de hele dag de tijd.

Toen we thuis waren, was de kraamhulp er al, ze had Kevin in bedje gelegd en ik ging ook slapen, ik was doodmoe, had de hele nacht niet geslapen. Na een paar uurtjes stond de opzichter er ook al, jou moeder natuurlijk, ik voelde me gewoon in elkaar krimpen.IK voelde me niet op mijn gemak als je moeder in de buurt was, het benauwde me, ik kon me zelf niet zijn.

Overal commentaar op………. bah vreselijk en jij zei niets, maar jij was met het hele gebeuren niet zo blij, ik kon nu een tijdje niet mee in de zaak werken, dit mocht ik ook niet van de vroedvrouw, maar de derde dag na de bevalling stond ik al in de winkel ‘s avonds om jou te helpen met de bestelling, jou lukte het niet om met de terminal de bestelling te maken te maken, jou moeder weer op mij schelden…………. maar mijn karakter was gewoon zo, ik wou je helpen, nu denk ik dat had ik niet moeten doen, had het maar lekker zelf uitgezocht.De vroedvrouw kwam ieder dag even kijken, maar ze zei tegen mij, dat ik genoeg rust moest nemen en wel zeker 6 weken, ik had haar ook gevraagd of ze jou dit wou zeggen, maar jij knapte, je bekeek haar met een grijns alsof je wou zeggen; trut wat wil jij me zeggen, je was boos, ik denk dat ik na 2 weken alweer bezig was, maar het ging niet echt goed.

Na een tijdje begon ik wat te kwakkelen, geen energie, diarree, niet lekker voelen, veel afvallen, slecht uitzien en noem maar op, maar jij zag dit allemaal niet, ik moest doorgaan gewoon doorgaan totdat ik erbij neerviel, dit is ook letterlijk zo gebeurd. Ik heb vaak achter de kassa gezeten, dat ik me voorover moest buigen omdat ik zo’n pijn in mijn buik had, maar jij zei dan nooit van ga maar naar boven, nee hoor……………. eerder riep je me als er mensen aan de vleesafdeling stonden dat ik moest komen helpen, terwijl jij met klanten weer en of ander spannend verhaal was aan het vertellen. De klanten zagen aan mij dat het niet goed ging. Je moest je verdomme schamen, normaal gesproken gaat de gezondheid toch boven alles. Maar bij jou was het anders, de zaak ging boven alles.Jij ging vaak weg tot op het moment dat die jas van jou op de grond viel. Toen zag ik dat kaartje van de seksclub, maar jij loog tegen mij, je had steeds maar smoezen, jij had zogenaamd ook ontspanning nodig. Toen ik je weer op een avond daarop aansprak, begon je tegen mij te schreeuwen, dat ik niets deed in de winkel, dat ik maar in bed lag, maar ik was verdomme doodziek, lag al weken met 40° koorts, had de ziekte van Pfeiffer er nog bij en jij zegt zoiets, wat ben je voor een vent, heb je me ooit als echtgenote gezien, of was ik maar een stukje speelgoed voor in bed, dat stukje kon ook nog goed in de winkel meehelpen.. Kevin was toen een half jaar, je had nooit tijd voor hem en Kevin wou alleen maar dat ik alles voor hem deed, hij zei dan nee, mama en jij weer boos, maar je deed ook geen moeite om wat meer tijd met je zoon door te brengen, jij ging liever naar de hoertjes. Klootzak, hoe kun je dit doen. Dit moest toch heel wat geld gekost hebben, maar we hadden altijd “vers“ geld in de kassa dus als jij er iets uitpakte, dan hadden we zo genaamd een dag wat minder omzet. We hebben ook een tijdje een jongen gehad die ons hielp in de winkel, hij was van een school en moest ervaring opdoen, dus hij kreeg de schuld dat er geld uit de kassa was. Als je dit had kunnen aantonen dan had je er de politie bijgehaald, maar je wist zelf dat het gelogen was, je moest toch iets verzinnen om je vader om de tuin te lijden want hij controleerde je boekhouding. Ik was in die periode ziek, dus ik heb heel veel gemist en heel vaak wist ik van veel dingen niets af. Vaak vond ik ook geld in soepkommen of juskommen verstopt, dit was allemaal zo raar.

Je raakte me al die tijd niet aan, ik kreeg nooit eens een compliment er werd alleen maar over de zaak gepraat en geld…………………….. soms vroeg ik me af, moet dit zo doorgaan, maar Kevin gaf me afleiding, ik leefde gewoon in een roes, ik ging maar door, voor Kevin.

Toen werd er bij mij de ziekte van Crôhn ontdekt, wat zeker maanden heeft geduurd voordat de dokter eens actie ondernam, dit heb ik aan mijn vader te danken, hij werd zo boos op mijn huisarts en ging met een potje met mijn ontlasting naar zijn praktijk, mijn huisarts was bezig met een patiënt, maar mijn vader had hem uit zijn spreekkamer gehaald en liet hem de ontlasting onderzoeken, toen zag hij dat er bloed in zat en zo is het balletje gaan rollen, jij deed er als echtgenoot niet veel aan, alleen maar de zielenpoot uithangen bij de klanten en dan deed je dat het allemaal zo erg was…… Ik denk als ik op jou actie had moeten wachten, dan was ik er nu niet meer.

Ik was toen heel erg ziek, van jou kreeg ik geen steun, ik was bang, had zo’n hoge koorts en veel pijn, maar je was er nooit…….. je ging bijna ieder avond weg, iedere keer weer een ander smoes, je kwam dan thuis met b.v. de trui verdraaid aan, je onderbroek verkeerd om aan, je had een rare geur aan je en noem maar op.…………… hoe kun je dit een vrouw aandoen, die een kind van 8 maanden heeft. Ik ging je controleren, als je zei dat je b.v. bij Jo was, dan belde ik na een tijdje hem op om te vragen of je er nog was, deze antwoordde dan, Peter is maar eventjes hier geweest, dus toen je na een anderhalf uur terug kwam zei je dat je zo een lol met hem gehad had, dus het klopte niet, ik vertelde dan dat ik Jo gebeld had, toen ging je door met fantaseren en was je zogenaamd weer bij Ben geweest. Het klopte allemaal niet meer, maar je ging door……..

Ook toen ik voor de eerste keer naar het ziekenhuis moest ging mijn vader mee, terwijl jij wat rondslenterde in de winkel, mijn internist werd woedend, na de zoveelste keer dat je er niet bij was, vroeg hij toen, wat heb jij voor een huwelijk. Ik schrok en ik had je toen ook nog beschermd om te zeggen, dat je niet weg uit de zaak kon… had ik toen maar eerlijk geweest, maar ik schaamde me.

Daarna ging je steeds mee, maar volgens mij had mijn internist je door……. hij gaf al eens op een bepaalde manier commentaar van, als ze dan nog maar bij je is…ik weet zelf niet meer precies in welke opzicht. Als we bij de internist kwamen, had je het steeds over je eigen zaak. We hebben het zeker niet makkelijk gehad, maar ik heb je steeds gesteun, maar omgedraaid……. vergeet het maar.

Na 3 jaar zijn we gestopt met de zaak en alles werd verkocht, we zijn ( moesten toen bij je ouders gaan wonen ), dit heb ik altijd vreselijk gevonden, jij had toen we een zuivelhandel. Je was vaak weg, dus je kreeg niet veel me, ik voelde me echt in een hoek gedrukt, maar jij kwam nooit voor Kevin of mij op, jij hield altijd met je ouders…….. want jou mammie en pappie hielpen ons weer. Dat was in zekere zin ook zo, maar als je voor je moeder opkomt en je vrouw en kind laat stikken dan klopt er iets niet. Na een jaar moesten we huur bij jullie gaan betalen en wel 500 gulden per maand, voor dat geld hadden we ook een flat. Toen hebben we ons laten inschrijven bij het woning bureau Maastricht en we hadden binnen 3 maanden een flat, ik zocht hier weer een school voor Kevin, jij deed er niets aan en het kon je ook niets schelen………… lekker makkelijk, soms denk ik, heb je ooit wel liefde voor je kind gevoeld………. weet je überhaupt wat dat is liefde en begrip voor je kind hebben. Heb je ooit wel eens Kevin in je armen genomen en tegen je aangedrukt, ik denk het niet…….. Kevin miste liefde, maar die kreeg hij van mij dubbel en dik. Je had ook nooit veel interesse in wat Kevin bezig hield, of er moesten andere mensen bij zijn, dat deed je alsof, wat een toneelspel.

Als je wat vroeg over school kwam dat ook heel raar eruit ,alsof je net deed alsof je interesse had.

Toen we de sleutel van de flat hadden, zaten je ouders er al weer overal bij………… maar jij zei niets. Jij had een hekel aan verhuizen en klussen, liet mij veel doen, als jij van je werk kwam, dan had ik weer heel veel gedaan. Dit voelde niet fijn.

Ook toen mijn vader die nacht plotseling gestorven was ging je niet mee, jou ouders vonden dit beter, dus jij ging niet mee. Dit was een enorme klap voor mij, maar steun kreeg ik niet van jou en ook niet van je ouders en je zus. Ze moesten wel alles weten. Je moeder gaf commentaar dat er geen bloemen stonden bij mijn vader toen jij met haar bent gaan kijken daar in het mortuarium, als je een beetje vent was geweest, dan had je je moeder erop gewezen dat dit niet het moment was om commentaar te geven…… dit heb ik erg gevonden. ……… en wat zeggen mij bloemen als mijn vader dood is, helemaal niets, maar jullie doen alles voor de buitenwereld, het moet allemaal mooi uitzien…….. hoe kan een mens zo gemeen zijn. Na 6 weken ben ik volledig ingestort en kreeg kalmerende tabletten, ik moest toch meewerken van jou, dit koste me heel veel moeite. Maar steun kwam er nog steeds niet, toen ik bij het maatschappelijk werk terecht kwam voor gesprekstherapie, ging je mee, je deed daar alsof je me steunde en praatte met die mevrouw mee, maar op het moment dat de deur achter ons dicht ging, sloeg die knop van jou ook om en deed je weer lomp tegen mij en er kwam geen beetje steun, alleen maar zich bemoeien met geldzaken van mijn vader, tot grote ergernis van mij. Ik werd woedend en gaf dit aan, ik had vaak het gevoel dat ik een hartinfarct kreeg door de spanningen, maar dit was hyperventilatie, dit alles kwam van de spanningen en doordat jij je met dingen bemoeide waar je niets mee te maken had, maar je ging door en hield geen rekening met mij, dat ik het moeilijk had…… je bent zo’n gemene vent. Kevin is toen een paar dagen uit school gebleven, hij wou er voor me zijn en daar was ik heel blij mee. Wat een echtgenoot…………….. harder dan beton, smeriger als olie, gemener dan de grootste crimineel. Een man die zo zijn vrouw en kind behandeld, daar zijn gewoon geen andere woorden voor.

Na een tijdje kreeg je hartritmestoornissen, ik was bezorgd en heb je altijd gesteund, heb een heel dieet voor je uitgezocht en het hielp, je viel af, je moest ook geregeld naar een diëtiste in het ziekenhuis, zij was van stichting hartslag. Deze mevrouw ontdekte op een gegeven moment dat je heel lomp tegen mij deed, dus ze zei ook er is meer aan de hand bij jullie. Ik had met haar afgesproken dat ze zou informeren voor een psycholoog, waar we samen naar toe konden gaan, maar jij wou niet, ik ben niet gek zei je toen……………….. je ouders vonden dit ook niet, je hebt altijd al iets tegen instanties gehad die mensen op dit gebied willen helpen. Zo was je ook tegen toen Kevin hulp nodig had, omdat het niet goed op school ging, hij had een weerbaarheidstraining nodig. Maar ik heb doorgezet. Er waren ook enkele avonden voor de ouders, je kreeg begeleiding hoe je je kind kon helpen en door een rollenspel kreeg je meer inzicht hoe moeilijk het vaak voor een kind was, maar jij was steeds met je eigen dingen bezig en praatte daar ook over en niet over je kind, jij wou de lolbroek uithangen. Je bent maar 2 keer mee geweest, je vond er niets aan…. dus ik moest het weer alleen opsoppen en dat deed ik ook.

Kevin werd groter, maar jij kreeg niet echt een band met Kevin, hij durfde niet echt iets aan je te vragen, je was vaak boos omdat de zaak wat minder ging, dit kuurde je weer tegen ons uit. Als ik je meehielp, dan ging Kevin altijd mee, Kevin vond het prachtig, maar jij liet merken dat je het lastig vond. Maar ik zette door, ik wilde niet dat Kevin ergens gedumpt werd. En wat jij niet zag, doordat je jezelf alleen zo geweldig vond, dat Kevin er veel lol in had, hij genoot ervan, kreeg fooi. Want is er nu leuker dan dat je kind het heerlijk vind om mee te gaan………. maar je had stront in je ogen om dit te zien. Ik denk dat als Kevin bedekt was met geld dan zag je hem wel……….. klootzak. Tijdens de route deed je weer heel overdreven vriendelijk tegen Kevin, want er waren klanten bij….. ook in deze periode was het leven saai, we gingen niet vaak ergens naar toe, ik zorgde ervoor dat Kevin keyboardles ging nemen, iets wat hij heel graag wilde. Ik ben toen terechtgekomen bij de muziekschool, ik ging altijd met Kevin mee en wachtte op hem, maar na een tijdje merkte ik dat het niet zo goed ging, Kevin had vaak buikpijn, was misselijk…………….. voor mij een teken dat er iets aan de hand was, ik had het lesgeld al betaald, dus als ik Kevin zou weghalen op de muziekschool, dat waren we het geld kwijt. De leraar die Kevin daar had was overspannen, ik had hem éénmaal gesproken en toen wist ik genoeg. Jij vond dat Kevin moest doorgaan, want anders waren we het geld kwijt zei je dan, voor mij kwam Kevin op de eerste plaats en daarna het geld, ik heb het nog eventjes aangekeken en daarna heb ik ingegrepen, jij was er niet mee eens, maar het kon me niets schelen. Via een lerares ben ik toen terecht gekomen bij Cobie, die privé-les gaf, zij zat wel eigenlijk vol, maar ze had een uitzondering voor Kevin gemaakt. Kevin kreeg van haar les en het ging prima. Toen andere mensen dit hoorde ging jij weer een fantastisch verhaal ervan maken en wel dat jij dat allemaal zo geregeld had, jij was de geweldige vader die het allerbeste wil voor zijn kind .Maar ik dacht, ik weet wel beter.

Toen we een tijdje in de flat woonden, begon ik ook hier weer rare dingen te ontdekken. Jij kon het niet laten, escortbureaus en seksclubs, dit leek toch spannend voor jou…………… ik walgde van je, je wou me vaak dwingen tot seks, als ik niet wou dan gaf je me sterke drank, of goot steeds weer stiekem mijn wijnglas vol, ik goot het dan stiekem uit, of zei jou dat ik daar niet van gediend was, ik wou me niet zo laten behandelen………….. Vaak liet ik het gebeuren, dan was ik weer blij dat je me weer een tijdje met rust liet, vaak hield ik het tegen, dan ging je over op ”ZELFSERVICE”, zo noemde ik het dan, je zorgde wel dat je klaarkwam, je ramde op de matras erop los, waar ik gewoon bijlag, Je hield me dan op een beklemde manier vast en ik kwam niet los, ook al zei ik tegen je dat je me pijn deed, dit was vreselijk en dit is heel vaak gebeurd, dit voelde walgelijk, ik huilde dan……. wou het liefst wegrennen, ik dacht dat ik stikte. Ik vond je zo’n viezerik………… hieruit bleek heel duidelijke…. ikke ikke. Vaak riep je me naar boven met een smoes…….. en dan had je me weer beet, stevig…………. ik probeerde te vluchten, maar dit lukte niet altijd. Je duwde me tegen een muur aan, zodat ik nergens naar toe komen, je ramde er gewoon op los………. nu lopen de tranen nog over mijn wangen als ik eraan terugdenk. Je was net zo’n DEKHENGST, verdomme waarom. IK was je vrouw, niet één of ander hoer die je zo kon gebruiken. Je hebt me ook al eens in de keuken “beetgepakt” en me tegen het aanrechtblad aangeduwd, dit deed pijn, maar jij wou maar één ding….. Vaak sleurde je me op de kamer van Kevin op, waar jij altijd sliep, je trok me op het bed en dan was het moeilijk om weg te komen, ik wou ook niet gaan schreeuwen, want Kevin was beneden. Het was gewoon laden en lossen, ik heb je heel vaak gezegd dat je nog moest leren met een vrouw om te gaan…. dan lachte je eens raar, maar je ging niet nadenken hoe dit voor mij was…. hoe dit moest voelen, jij was het kwijt en daar ging het om. Daarna ging ik me douchen, want ik voelde me zo vies, ik huilde dan, jij kon dit horen want je was er ook om je te wassen aan de kraan, maar er kwam geen reactie….. en dit was nog het ergste. Dit hele verhaal zou ik het liefst in de Limburger (de krant) willen zetten zodat iedereen die je kende kon lezen wat je voor een smeerlap bent…. dit heeft niets meer met liefde te maken. Je besprong me zelfs nog terwijl er mensen boven aan het werk waren, dit is toch niet normaal. Idioot… hoe kan een man zo zijn. Mijn vertrouwen in jou was weg en daarbij kwam nog dat je nooit je tanden goed poetste, je zelfs je niet ieder dag deed wassen als het warm weer was, je stonk gewoon. Als ik er iets over zei dan was je boos en je zei dan, ik ben toch in mijn eigen huis. Als je een paar dagen vrij had, dan poetste je je tanden helemaal niet, ik ging over mijn nek…

Ik begon steeds meer van me af te praten, ik zei heel vaak wat me dwars zat en dat ik het anders wou, maar jij had je mening en daar week je niet vanaf. Als je toch van vrouw en kind houdt, dan doe je er toch wel wat aan , maar nee………… jij niet. Kevin bleef ook nooit bij jou alleen, als ik ergens naar toe moest waar hij mee kon, dan ging Kevin mee. Als ik naar het ziekenhuis moest voor onderzoeken of controle was Kevin altijd weer blij dat ik terug was en niet daar hoefde te blijven.

Als we naar de stad gingen om kleren te kopen, dan ging je altijd ergens waar ze ons niet kenden, dit heb ik zovaak raar gevonden en dit zei ik je ook, maar je had een fobie……….. als je één van je klanten tegenkwam dan deed je heel erg raar, ik snapte het niet, af en toe deed je of je mensenschuw was. Kevin kon het helemaal niet meer volgen.

Als we naar mijn moeder gingen, dan mochten we nooit een woord zeggen als we naar buiten gingen van jou, want de buren luisteren ons af zei je dan. Ook had je bijna, nee …….altijd ruzie met de buren, in het begin klikte het prima, maar daarna zocht je toch altijd weer iets, zo is het op alle plaatsen gebeurt waar we gewoond hebben. Kevin en ik konden altijd met de buren opschieten, maar jij… ik schaamde me daar vaak voor.

Maar desondanks probeerde ik voor Kevin het beste ervan te maken, ik cijferde me zelf weg en ging door, ik ben ook met muziekles begonnen…………… op advies van de huisarts. Zij zei ook, je moet iets voor jezelf hebben, iets wat je heel erg leuk vind en dat vond ik prachtig. Hierdoor ging voor mij een hele wereld open, ik was er veel me bezig en zo vergat ik de ellende met jou. Kevin was er altijd voor me, het deed hem verdriet hoe jij mij behandelde. Toen ik die operatie aan mijn been heb gehad, heeft Kevin de was voor me gedaan, hij bleef bij me toen ik na 3 weken me mocht douchen, jij vond dat ik maar nog een dag moest wachten. Kevin ging met me boodschappen doen, toen ik mijn been had ingezwachteld en het lopen moeilijk ging, jij sukkel, bleef in de auto zitten als een persoon die allergisch was voor mensen.

Toen we samen naar de tandarts gingen had de tandarts een nieuw computersysteem, ze wou van iedere patiënt een foto maken voor in haar systeem, zo wist ze over wie ze het had, maar jij vond het belachelijk en je bent tegen haar te keer gegaan op een gemene manier, heel hatelijk, je hebt haar echt belachelijk gemaakt, Kevin was hier bij. Dit doe je toch niet en het was onterecht, ieder mens heeft zijn eigen manier om te werken en daar moet ieder mens ook vrij in zijn. Ik schaamde me gewoon voor jou, als hij dit ook al niets vond…… Toen we thuis kwamen, ging je meteen je mammie en pappie bellen, dan het verhaal nog wat sterker maken, dus jij wilde dat je vader jou bij zijn tandarts liet inschrijven en Kevin en ik moesten ook, hier ben ik tegenin gegaan, het was niet makkelijk, want jij wou ons dwingen. Je had ook altijd iets over de rekeningen te zeuren van haar, maar alle tarieven zijn vastgesteld, zij kon er niets aan veranderen, daar viel je haar ook op aan op een gemene manier, je kon haar gewoon niet uitstaan………. dit deed je met veel mensen zo.Gemene vent ben je…… alleen je zelf perfect prijzen. Als alle mensen zo waren als jou, dan was het leven geen pretje.

Na een aantal jaren in de flat gewoond te hebben had jij het daar wel gezien, want jij had met veel mensen ruzie die daar woonden of je kon ze niet uitstaan, of ze waren van minderwaardig soort, zoals jij dat dan uitdrukte. Je wou een huis kopen, mammie en pappie kwamen natuurlijk in actie. Ik moest met hun gaan kijken naar huizen, maar zij hadden weer hele duidelijke meningen en je werd weer in een richting geduwd. Het kon mij eigenlijk niet meer zoveel schelen, dus toen we dat huis kochten lag ik er niet wakker was, ik voelde me net een robot, die alles uit elkaar deed draaien wat er uit elkaar te draaien was, deed inpakken en behang en verf halen samen met Kevin. Jij vond het zelfs niet nodig om een paar dagen vrij te nemen om te helpen, maar goed……………….. alles kwam op tijd klaar. Jou ouders bemoeide zich weer overal mee, je zus kwam gewoon dingen doen terwijl ik nergens vanaf wist, maar het kon me echt niet meer interesseren. Kevin zat in het kinderkoor van de Sint Servaas, hij zat op zangles. We hadden samen keyboardles, dit alles hield me op de been……… gaf in zekere zin afleiding.

Maar als ik jou zie als vader dan moet je je schamen, als je toch merkt dat je kind niet meer met je op vakantie wil gaan, dan ga je toch nadenken, maar nee hoor……………. Petertje ging op dezelfde golflengte door. Ik heb vaak met je willen praten, heb het geprobeerd, of ik het nu rustig zei of schreeuwend, ik kreeg geen reactie, of ik nu huilde het maakte allemaal niets uit, je zat in je eigen wereld, wat jij zei was zo.

Ik kreeg steeds gezegd, hoeveel geld ik nog mocht uitgeven als ik boodschappen had gedaan, ik had alleen dan dingen die nodig waren, dan had je steeds weer iets te zeuren of commentaar… ik was dan boos, als ik dan zei ga maar zelf boodschappen doen, dan zei je niets. Het kwam de week erop toch weer op mij neer, of als je mee ging dan besliste jij op hoe laat en wanneer.Als we dan samen gingen, dan vloog er van alles in de kar wat jij lekker vond, wou ik iets pakken en ik sukkel vroeg het eerst aan jou, dan mocht het niet…………. of als ik met je naar bed ging die avond, dan mocht het wel.

Je bent een gemene vent……. zonder gevoel. Je verdiend geen vrouw en kind. Je hebt alleen maar een bank, een tv en een bed nodig. EN DAN NIET TE VERGETEN EN VROUW, WAAR JE JE EENS LOS OP KUNT LATEN, ik kan het niet beter uitdrukken.En dan steeds tegenover andere mensen zo doen alsof je zo’n geweldig vent was.

En wat ik ook erg vond was het feit dat wanneer je iets op me aan te merken had of je was het ergens niet mee eens, dan zei je dat niet tegen mij, maar tegen Kevin…………….. dit vind ik heel erg laag en gemeen. Hij kwam dan vaak huilend naar mij toen om het te vertellen. Ik heb je daarop aangesproken en je gezegd dat je dit niet meer moest doen, maar je deed het toch.

Toen je jarig was, had je ook iets achter mijn rug geregeld, je wist dat ik het niet prettig vond dat je familie kwamen en vooral dat ze even de baas speelde. Jij had achter mijn rug om iedereen uitgenodigd, je mammie had eten gemaakt en opeens kwam je de dag van te voren ermee aan. Het irritante was nog dat je op een hele gemene manier lachte of je wou zeggen, zo kreng heb ik toch MIJN zin. Kevin zag dat ik verdrietig was en had niet alles meegekregen, dus toen ik het hem vertelde, wist hij even net wat hij hoorde, hij troostte me….. het deed hem verdriet, ik was boos, je had dit ook kunnen zeggen, dan had ik me weer aangepast zoals altijd, maar dit sloeg alles. Het erge van alles was nog, dat je moeder mij commandeerde, dat er nog vlees gewarmd moest worden, want het was bijna op. Zij had het natuurlijk gemaakt…… dus iedereen moest het lekker vinden. Ik stond die middag op springen, maar ik heb me ingehouden.

Maar als ik jarig was, gebeurde er nooit wat, Kevin was diegene die me wat ging kopen helemaal alleen. Dit vond Kevin vreselijk, het deed hem pijn. Iets wat Kevin heel graag doet is mij verrassen, maar nee hoor, dat had jij niet voor me over. Ik heb ooit een keer in mijn hele huwelijk iets gekregen van jou wat je zelf gekocht had, dat was toen we pas getrouwd waren. Ik kreeg toen een clowntje van je die je kon ophangen, ik vond hem heel erg mooi, maar hij was al vlug afgevallen, wat ik erg vond, maar er kwam van jou kan geen nieuwe of iets anders………. dit is het enige wat ik ooit van je gekregen heb.

Maar jij vond het belangrijker dat de hele straat geveegd was, dat deed je dan ook, dit vonden veel mensen gestoord.……… ……… ik schaamde me vaak als de buurman vroeg, of de gemeente was geweest om de straat te vegen. In plaats van tijd aan het straatvegen te besteden had je beter aandacht aan je kind kunnen besteden.Wat andere mensen over jou dachten vond je veel belangrijker dan dat je aandacht besteden aan je gezin.

Ook toen ik voor een uitslag naar het ziekenhuis moest, werd je door je werkgever gebeld, of je kon invallen, want er was iemand ziek. Je wist dat ik voor een uitslag naar het ziekenhuis moest en toch ging je invallen, want dat ging voor in jou ogen, dan waren ze op jou werk weer blij, dat jij deed invallen……… maar ik had pech en moest maar alleen gaan…… Zo ging het ook vaak als er iets met Kevin was en hij naar een dokter moest, dan zei je ook steeds, wacht nog maar een dag………. maar dat deed ik niet, als er iets met mijn kind is wat ik niet vertrouw, ga ik naar een dokter, al was het in het weekend………… maar voor jou was dat weer moeite, je zat net zo lekker voor de TV………

Je moest je schamen om je kind zo te behandelen, nooit had je aandacht voor Kevin, nooit deed je eens iets spontaans met hem, wat ben je voor een rare vogel………….. heb je Kevin ooit al eens vastgepakt en hem geknuffeld of tegen je aangedrukt, weet je überhaupt hoe dat voelt. Kevin zat in een kinderkoor, hij heeft met de kerst solo gezongen in de kerk, die bomvol zat en jij, jij ging met mijn moeder naar de kerk in plaats van naar je zoon komen te luisteren, dit is heel erg. Kevin wou je eerlijk gezegd er helemaal niet bij hebben, nu voelde hij zich op zijn gemak. Dit is erg……. heel erg. Dit heb ik je vaak gezegd, als je dan nog niet gaat nadenken dan weet ik het niet meer. Maar jij had altijd een smoes, ieder keer was het, ja maar ik kan de auto daar niet kwijt, terwijl er vlak bij een hele nieuwe parkeergarage was.

Toen Kevin met de kerst een cadeautje voor je had, gaf je het terug………………. en zei nors, dit heb ik niet gevraagd, Kevin was verdrietig en vanaf dat moment zei Kevin ook, hij krijgt nooit meer wat van me. Als hij iets met vaderdag gemaakt had, dan maakte hij het kapot en gooide het weg, terwijl als er moederdag was, Kevin er altijd aan dacht, hij haalde dan zelf iets voor me en gaf me dit stiekem zodat jij het niet zag, wat denk je waarom Kevin dit deed……………….. heb je daar nooit bij stilgestaan……. wat ben je voor een sukkel, een nietsnut. We waren blij als je avonddienst had toen je bij de stadsbus werkte, heerlijk. Kevin was dan ook altijd blij, wij voelden ons bevrijdt.

Wat jij allemaal maar belangrijk vind is GELD EN JE WERK EN VOORAL DAT DE BAAS JOU AARDIG VIND. Je gezin kwam daarna, wij waren bijzaak…………… net een servetje bij het warme eten. Zonder servetje smaakt het net zo goed. Ook had je steeds iets aan te merken op mijn vriendinnen en op de vriendjes van Kevin, steeds weer dat gemene commentaar………… dingen wat niet waar waren, alleen al op de manier hoe je het zei, walgelijk gewoon, Kevin en ik waren soms bang om iemand bij ons thuis uit te nodigen. Bang voor commentaar of verwijten wat nergens op sloeg. Maar zo was jij gewoon, jij Peter Hendrikx bent de enige persoon op de wereld die perfect is…………. dacht je. En dan zo opscheppen tegen andere mensen van mijn vrouw zus en mijn kind zo…………. we waren gewoon een bezit en voor de rest niets……… Maar voor mij was nu een punt bereikt om iets te doen, echtscheiding gaan aan te vragen……… ik heb hier heel lang over nagedacht, maar doordat Kevin zich verdrietig ging voelen, dat hij niets spontaan aan je durfde te vragen, bang om weer afgewezen te worden. Jij kon nog niet eens een vader/zoon gesprek beginnen, je leerde je zoon nog niet een tegen een boom aan plassen iets wat heel wat jongens kennen, en noem maar op……… dit is triest.

Maar Kevin en ik dreven steeds verder weg, net een rubberboot die aan het water ligt en losgeraakt was. Steeds verder en verder weg en opeens waren we echt weg.

Nu kun je doen en laten wat je zelf wilt, er is niemand meer in de buurt waar je rekening mee moet houden, niemand meer die niet kan slapen wanneer je weer een van die ” telefonische” avonden hebt, dat je mensen heel laat opbelt en dan sterkte verhalen gaat vertellen en daarbij heel hard gaat praten, niemand meer die zich eraan stoort als je de radio heel hard hebt staan en heel hard zit mee te zingen , hartstikke vals, niemand meer die je erop attent maakt dat je liegt en niet eerlijk bent, niemand meer die je terughaalt als je de wc smerig hebt achtergeladen, nu kun je in je eigen stank vergaan, niemand meer die je pijn kunt doen door kwetsende dingen te zeggen, niemand meer die je als hoer kunt behandelen, dat zal misschien het enige zijn wat je tegenvalt, geen kind meer om je heen waar je geen raad mee weet, geen konijn en hond meer die je pijn kunt doen. Alleen maar je mammie en pappie die Petertje heel erg goed helpen en alles voor je doen, dat is iets wat jij wil, ALLES VOORGEKAUWD TE KRIJGEN EN DAN TE SLIKKEN. En vooral verhalen vertellen die niet waar zijn, jezelf goed praten, maar veel mensen hebben je door.

Ik zou zeggen smoor maar gaar in je eigen vet en rotzooi …………………………klootzak